Rozdział 2 .

Kilka dni później znów czułam się tu jak w domu. Stwierdziłam, że będę kontynuować tutaj studia, chcę być architektem ogrodów. To takie niesamowite. Zawsze o tym marzyłam, gdy tu mieszkałam. W poniedziałek wybrałam się do mojego starego gimnazjum. Szczerze mówiąc nie mam pojęcia dlaczego.  Kiedy odwiedziłam wszystkich moich dawnych nauczycieli, byłam mile zaskoczona jak ciepło mnie powitali. Opowiedziałam wszystkim co się ze mną działo przez ten cały czas i o moich planach ze studiami. O dziwo większość z nich poparło ten pomysł i pełna zadowolenia poszłam na moje wymarzone studia. 

                                      

▼▲▼▲▼▲

 Od kiedy przyjechałam, na nowo zaprzyjaźniłam się z Michałem. Zazwyczaj spacerowaliśmy wokół ogromniej, przedpotopowej wierzby płaczącej. Kiedy mieliśmy po 10 lat na jej gałęzi przymocowaliśmy małą platformę. To była nasza baza, którą dzieliliśmy z bandą starszaków. Do dziś pamiętam, że podkochiwałam się w jednym z nich. Miał na imię Krzysiek. Zawsze spontaniczny i spokojny, wysoki chłopak o mocnej budowie. To cały on. Był jednym z tych, co rządzili wszystkim. Wspomniałam o nim na spacerze z Michałem, ale odbiegł od tematu. Powiedział mi tylko, że razem studiują i że nie mają za dobrych kontaktów. Nie pytałam już więcej, nie chciałam go speszyć. Był dalej tym starym Michałem, tylko bardziej skrytym, co nigdy do niego nie pasowało. No i oczywiście bardziej przystojnym :) Ale cóż.. Ja też się zmieniłam. Ciemniejsze włosy, o głowę wyższa i dużo szczuplejsza. Jak to powiedział Michał : ,,Tylko oczy Ci się nie zmieniły. '' , po czym uśmiechnął się do mnie. Przyłapałam się na tym, że patrzyłam tylko na jego liczne uśmiechy. 

                                       

▼▲▼▲▼▲

Rozdział 1.

Gdy przybyłam do Cherterfield byłam wniebowzięta tak zaskakującą zmianą. Budynki odnowione, fontanna na rynku, a sklepiki ciągnęły się wzdłuż głównej ulicy. Ostatni raz tutaj byłam jako 15-latka. Wszystko się zmieniło. Ludzie nawet zaczęli być mili, co w tym miasteczku było dość rzadkie. Jako miła nastolatka byłam wrednie traktowana przez sąsiadów, choć nigdy nie mogłam przestać  kochać tego miasta. Wystarczyło kilka kroków, a stało się na brzegu pól. Zawsze wiatr dmuchał w żniwa,słońce przygrzewało, a ja latałam między zbożem.Wciąż kocham to miejsce.

▼▲▼▲▼▲

Spacerowałam z lekkością po centrum wracając pamięcią do młodzieńczych chwil, które tu spędziłam. Widziałam siebie siedzącą na tej ławce z przyjaciółmi, których później musiałam opuścić. Niestety. Po tym jak moi rodzice oznajmili, że się rozwodzą, opuściłam to miejsce. Dosłownie. Zostawiłam to mój gniew, moje problemy, ale też i dobre chwile. Teraz gdy wróciłam zastałam tylko dobre wspomnienia, jakbym wypakowała tylko takie ze starego zakurzonego kufra. 

 ▼▲▼▲▼▲

W końcu dotarłam do mojego starego domu. Był duży, choć nie tak wielki ja go zapamiętałam, obrośnięty bluszczem, a deski wokół okien zaczynały odchodzić. Westchnęłam. Stałam przed starą, zardzewiałą furtką i przyglądałam się okolicy. Nie mogłam uwierzyć, że znów tu mieszkam. W ogródku sąsiadów było naprawdę ślicznie. Zadbane grządki, kolorowe kwiaty i wycięte na wzór chojaki. Z werandy dobiegał odgłos radia,a przyrządy ogrodnicze leżały przy ogrodzeniu. Postać, którą uznałam za figurę powstała i obróciła się ku mnie. Był to uroczy blondyn z niebieskimi oczyma, które wlepił zdziwiony we mnie. 

- Cześć. - powiedział do mnie zmieszany.- Wróciłaś.

Spojrzałam na niego pytająco kompletnie go nie poznając. Ani trochę. Choć sprawiał przyjazne i znajome wrażenie nie odpowiedziałam mu od razu. Przeskalowałam go wzrokiem. Skądś go znałam, tylko skąd ?

- Cześć. - odpowiedziałam z uśmiechem, ale odeszłam. Usiadłam na werandzie, na mojej starej huśtawce, zmontowaną przez mojego tatę. Chłopak w zielonych ogrodniczkach okrążył ogródki i wszedł na mój teren. 

- Nie poznajesz mnie ? - skinął do mnie głową, ale ja byłam zbyt zajęta wpatrywaniem się w jego czarująco rozczochrane, blond włosy. 

- Jestem Michał. - powiedział, a mi do głowy powróciły wszystkie wspólne wspomnienia. Przypomniałam sobie jak jeździliśmy razem na wakacje, jak siedziałam z nim podczas monotonnych lekcji biologii, jak jeździliśmy wspólnie na rowerach. Przypomniałam sobie wszystko. Pamiętałam jak mu było przykro, kiedy wyjeżdżałam. Michał. Mój Michał. 

- Oczywiście, że Cię pamiętam, przyjacielu. - rzekłam, przytulając się do niego.

▼▲▼▲▼▲